เรื่องเล่าจากคนชื่อขวด

วันนี้จะมาลาคะ........

ขอหายตัวไปจากบล็อก Exteenสักพัก

แต่ก็ไม่รู้ว่านานแค่ไหน

อืืืมมมมมมมมมมมเอาเป็นว่า..

น้องออกจาก คุกเมื่อไร

แล้วจะกลับมา

 เพราะว่าถ้าตอนนี้ยังเขียนบล็อกอยู่

เรื่องราวที่จะเขียนที่จะเล่าคงมีแต่....

เ่รื่องปัญหาของตัวเิอง

ความรู้สึกแย่ๆที่ตัวเองมีอยู่

ก็เลยขี้เกียจเขียน และก็เบื่อที่จะอ่านด้วย

บาย...คะแล้วเจอกัน...^-^ 

 วันนี้โดดงานไปเยี่ยมน้องที่เรือนจำมาคะ  พรุ่่งนี้น้องต้องไปขึ้นศาลอีกครั้ง  ไม่รู้ว่าเมื่อไรเขาจะส่งสำนวนฟ้องแล้วตัดสินคดีซักที จะได้รู้สักทีว่ามันจะเป็นอย่างไงไป แต่หวังว่าคงไม่ถึงกับต้องมีโทษถึงกับต้องจำคุกเป็นปีหรอกนะ(ขอให้เป็นอย่างนั้น)

  พรุ่งก็คงต้องโดงานไปอีกวัน....  เพราะตอนนี้น้องไม่มีใครเลย พ่อ  แม่ พี่สาว พี่ชายของเขาทราบข่าวแล้วก็ยังไม่กลับมาเยี่ยมเลย ฉันคิดว่าคงพอแล้วแหละกับบทเรียนที่เขาได้รับ ปล่อยให้เป็นนักโทษฝากขังโดยไม่ไปประกันตัว แต่ถ้าพรุ่งนี้ศาลตัดสิ้นต่อให้เสียค่าปรับสักแ่ค่ไหน ฉันกับพี่สาวก็คงต้องชวยเขาแล้วแหละ

อะไรอะไรบนโลกกลมๆใบนี้เกิืดขึ้นได้เสมอนะคะ

มีเพื่อนคนหนึ่งเคยบอกไว้ว่า ประวัติศาสตร์มันลบไม่ได้  ประวัติการติดคุกของน้องก็คงลบไปไม่ได้เหมือนกัน แต่ถึงอย่างไรฉันก็หวังแค่ว่าอย่าให้เขาคิดว่านั้นมันคือตราบาบของเขาที่ไม่มีวันจะลบเลือนมันออกไปได้ แต่ขอให้เขามองว่านั้นมันเป็นแค่บทเรียนบทหนึ่งของชีวิตที่น้อยคนนักที่จะได้เจอ ขอให้เขามองว่านั้นคือกำไรชีวิตของเขาก็แล้วกัน 

สิ่งที่ฉันกลัวอยู่ในลึกๆ ตอนนี้ก็คือ กลัวน้องเขาจะคิดว่า.....การที่เราไม่ไปช่วยประกันตัวเขา จะทำให้เขาคิดไปว่าเราทอดทิ้งเขา กลัวเขาจะคิดว่าเขาไม่เหลือใคร  กลัวว่าเมื่อเขาออกมาแล้วประชดชีวิตทำอะไรที่ไม่ดียิ่งเข้าไปอีก 

ประโยคหนึ่งที่น้องบอกวันนี้แล้วมันยัง คิดอยู่ในหัวไม่ลืมเลยก็คือ  "พรุ่งเขาจะใส่โซให้แล้วแหละ"  ในสิ่งที่น้องพูดนี้หมายถึงว่า พรุ่งนี้น้องต้องไปขึ้นศาล เจ้าหน้าที่เขาก็ต้องใส่โซ่คล้องที่มือที่ข้อเท้า (ด้วยหรือเปล่าไม่รู้) ฉันคิดว่าถ้าฉันเห็นน้องในสภาพนั้นฉันคงรับไม่ได้แน่............

 คืนนี้ขอพล่ามอย่างไรเหตุผล ไร้ที่มาที่ไปคะ........

การเขียนบันทึกไม่ใช้ต้องการประจานความรู้สึกของตัวเอง ไม่ใช้ต้องการให้ใครมาแอบอ่าน  เพียงแค่ต้องการจะบอกเล่าความรู้สึกนึกคิดของตัวเองให้ตัวเองได้รับฟัง ให้ตัวเองได้มีโอกาสได้โต้เถียง หาเหตุและผลให้กับตัวเอง ใหเข้าใจกับเรื่องบางเรื่องที่ตัวเองยังสับสน

-------------------------------------------------------------------------------------------- 

คอแห้งคะวันนี้.....ชีวิตนี้ไม่คิดเลยคว่าจะต้องมาเป็นคนสอนหนังสือ (เฮย...ยังไม่อยากใช้คำว่า "ครู" ) วันนี้โดนแค่ 2 คาบ กลับมาคอแห้งเจ็บคอหมดแล้ว.....   ไม่อยากนึกถึงครูที่เขาสอนวันละสี่ ห้าคาบแล้ว

ไม่รู้ว่าพระเจ้ากำลังเล่นตลกอะไรกับชีวิตฉันนะคะ ให้ทำในสิ่งวิ่งนีมาตลอด ให้ทำในสิ่งที่สิ่งที่ฉันเคยบอกกับคนรอบ ข้างว่า "อาชีพสุดท้ายที่ฉันจะทำคือ ครู "  แต่มาวันนี้.....อ๊ายยยยยยย

 ------------------------------------------------------------------- 

 ไม่รู้ว่าพรุ่งนี้จะเกิดอะไรขึ้นบ้าง     แต่อยากให้ถึงวันพฤหัสบดี  ที่ 12 เร็วๆจัง ขออย่าให้วัันนี้เป็นวันที่สายเกินไปเลยคะ ขอให้อะไรดีๆเกิดขึ้นในวันพฤหัสบดีที่จะถึงนี้  ขอให้วันนี้เป็นวันที่ปฏิหารมีจริง 

------------------------------------------------------ 

 กลับมาแล้วคะ กลับมาแล้ว........กลับมาตามคำสัญญา  

เรื่องที่จะเล่าต่อไปนี้ฉันเองก็ไม่รู้ว่ามันจะเริ่มต้นเล่ามันยังไงเหมือนกัน อื่มมมมมเอาเป็นว่า...........มีครอบครัวหนึ่งมีลูก 2 คน ชายหนึ่งหญิงหนึ่งเป็นครอบครัวที่อบอุ่น ฐานะค่อนข้างดี พวกเขาทำการค้าขายกำลังไปได้สวยผู้เป็นภรรยาผู้เป็นแม่ก็กำลังจะให้กำเนิดสมาชิกใหม่แต่เมื่อทุกอย่างที่เริ่มจะไปได้ดีมันก็เหมือนมีอะไรเข้ามาเป็นบททดสอบชีวิตของครอบครัวนี้เมื่อผู้นำครอบครัวผู้เป็นพ่อผู้เป็นสามีกลับไปติดพันธ์ผู้หญิงอื่นความระแวงความไม่เชื่อใจของผู้เป็นแม่ เป็นภรรยา เข้ามาแทนที่ความรักความห่วงใย  จนละเลยหน้าที่ความรับผิดชอบของตัวเองแม่ไม่ทำหน้าที่แม่ พ่อไม่ทำหน้าที่พ่อปัญหาต่างเริ่มเข้ามาการทะเลาะเบาะแวงกันลงมือทำร้ายร่างกายกันจึงมีให้เห็นอยู่เนืองๆ...

ไม่นานหลังจากนั้นเด็กชายคนหนึ่งก็ถือกำเนินมาทามกลางความขัดแย้ง  บวกกับกิจการค้าขายที่ทำอยู่เกิดมีปัญหาขาดทุนมีหนี้สินมากมายเกินที่จะแบกรับมันได้อีก สองสามีภรรยาและลูกอีก 2 คนก็ต้องหนีหนี้สินตัวเองไปตั้งหลักต่างแดนทิ้งหนุ่มน้อยที่พึ่งถือกำเนิดได้เพียง 25 วันไว้กับครอบครัวฉัน  แต่ถ้าจะถามว่าทำไมเด็กคนนี้ต้องมาอยู่กับครอบครัวฉันฉันก็ตอบไม่ได้เหมือนฉันรู้เพียงแต่ว่าเขาเป็นญาติของฉันแต่ไม่รู้ว่าฝ่ายไหน   

และตั้งแต่วันนั้นมาฉันบอกกับตัวเองเลยว่าเขาเป็นน้องชายฉัน ฉันมี่พี่สาวหนึ่งมีน้องชายอีกหนึ่งคนเขาเข้ามาเป็นหนึ่งในสมาชิกครอบครัวเราทุกคนในครอบครัวเลี้ยงดูเขาให้ในสิ่งที่ลูกทุกคนพึ่งจะได้รับเท่าๆกันหมดทั้งสามคนสรุปแล้วจากนั้นมาพวกเรามีกัน3 คนพี่น้อง 

แต่มีสิ่งหนึ่งที่ฉันสังเกตได้ก็คือ ยายจะรักพวกเรา 3 คนเท่ากันแต่จะให้ในสิ่งที่น้องชายขอมากกว่าจนเกินงาม มากกว่าเรา 2 คน แต่นั้นก็ไม่ได้อะไรมากมายเพราะเราถือว่าเขาเป็นน้อง

ตลอดเวลาที่น้องชายฉันโตเขารับรู้มาโดยตลอดเลยว่าเขามีพี่สาว 2 คน มีพ่อแม่คนๆเดียวกับฉันฉันยังจำได้ไม่ลืมตอนเขาขึ้น ป.2 ครูให้เขาเขียนเรียงความเรื่องครอบครัวของฉันลงในสมุดและฉันได้มีโอกาสได้เปิดอ่านดู ..........."ผมชื่อ..............เกิดเมื่อวันที่.............อายุ....................พ่อผมชื่อ..(ก็คือพ่อฉันนั้นแหละ)..แม่ผมชื่อ....(มันก็คือแม่ฉันอีกนั้นแหละ)....ผมมีพี่สาว2 คนคือ..(ก็คือฉันและพี่สาวนั้นแหละ)....."   (นี้คือเรียงความเรื่องครอบครัวของฉันของน้องชายฉัน น้องมีเราเป็นครอบครัว) 

แล้วหลังจากนั้นไม่นานก็มีหญิงชายคู่หนึ่งเขากลับมาแล้วเข้ามาแสดงตัวว่าเขาเป็นพ่อ-แม่ของน้องชายฉันแต่ด้วยความที่เขาเป็นเด็กอายุ 7 ขวบความรู้สึกการแสดงออกมันก็แค่เด็กจนฉันเองก็จับความรู้สึกของเขาไม่ถูกเหมือนกันว่าเขารู้สึกอย่างไรณเวลาที่ได้รับรู้ว่าพ่อแม่ที่แท้จริงของเขาไม่ใช้คนเดียวกับที่เลี้ยงเขามา  และตั้งแต่วันนั้นมาแม่กับยายก็พยามพูดกรอกหูเขามาตลอดเกี่ยวกับพ่อและแม่ของน้อง(ซึ่งมันเป็นสิ่งที่ฉันไม่ชอบเลยมันเหมือนกับไปทำลายความรู้สึกของเขายังไงไม่รู้ แต่ฉันเขาใจดีว่าแม่กับยายแต่ต้องการให้น้องยอมรับความจริงเรื่องนี้ให้ได้แต่ยังไงฉันก็ยังคิดว่ามันก็น่าจะมีวิธีที่ดีกว่านี้) 

เมื่อเขาโตขึ้นความเป็นวัยรุ่น+ การเลี้ยงดูที่ไม่ถูกวิธี + การให้ความรักมากจนลืมความเหมาะสม + ให้ในสิ่งที่เขาอยากได้เพื่อทดแทนในสิ่งที่เขาขาดหายไปมากจนเกินไปมันทำให้เขาทำในสิ่งที่ไม่ถูกต้อง จนทุกคนเริ่มตักเตือนดุด่าซึ่งบางครั้งฉันเองก็คิดว่าผู้ใหญ่ก็พูดมากจนเกินไปบ่นจนเกินงาม ในบางสิ่งบางเรื่องที่ยังไม่ได้เกิดขึ้นจนทำให้ดูเหมือนไม่ไว้ใจน้องเลยเหมือนเราไม่เข้าใจน้อง  นี้มันก็อาจเป็นสาเหตุหนึ่งที่มันทำให้น้องออกหางจากครอบครัวมากขึ้น และก็ดูเหมือนเพื่อนคือทุกสิ่งทุกอย่างคือสิ่งเดียวที่น้องเหลืออยู่   ปัญหาวัยรุ่นเที่ยว เกเรสูบบุหรี่ กลับดึก เริ่มเข้ามามีบทบาทในชีวิตของน้อง  

บ่น พูดตักเตือน นั้นเป็นสิ่งดีที่แม่และก็ยายทำ แต่นั้นฉันมองว่ามันมากเกินไปในบางครั้งที่เขาบ่นว่าอย่างไม่ถามหาเหตุและผล การประชดประชันเข้ามามีบทบาทในการแสดงออกของน้อง ฉันสังเกตได้ว่าน้องเริ่มเงียบเป็นคนพูดน้อยลง จะไม่พูดถ้าไม่ถามจะไม่พูดถ้าไม่มีความจำเป็น และความสัมพันธ์ระหว่างพวกเรา 3 คนก็เริ่มออกห่างกันเมื่อฉันและพี่สาวต้องไปเรียนไกลบ้าน และบางจังหวะชีวิตน้องก็ไปอยู่กับพ่อที่แท้จริงของตัวเองแต่ก็อยู่ไม่ได้นานนั้นอาจเป็นเพราะ....น้องรู้แต่ว่าเขาเป็นพ่อเป็นสายเลือดเดียวกันแต่เขาไม่เคยอยู่ด้วยกันสายสัมพันธ์มันไม่มีประกอบกับพ่อของน้องมีครอบครัวใหม่มีภรรยาใหม่มีลูกสาวคนใหม่เพิ่มเขามาอีก 2 คนปัญหาลูกเลี้ยงกับแม่เลี้ยงมันมีอยู่ทุกที่จริงๆคะ และน้องฉันก็อยู่ไม่ได้ก็ต้องรีบเผ่นกลับมาอยู่กับเราเหมือนเดิม   กลับมาพฤติกรรมเดิมยังอยู่ เที่ยว สูบบุหรี่กลับดึกเพื่อนยังคงมีอิทธิพลเหมือนเดิมกินเล้าเมายาเริ่มเข้ามาบ้างเล็กน้อยตามประสาวัยรุ่นที่อยากรู้อยากลอง ยาแก้องแก้ไอเริ่มเข้ามามีส่วนร่วมในบทบาทชีวิตของน้องแม่กับยายยังคงทำหน้าทีเหมือนเดิมบ่น เตือน ด่า ด้วยประโยคเดิมๆที่ฉันยังจำได้ทุกคำพูด

เมื่อ 2 ปีที่แล้วน้องติดทหารเกณฑ์ยายฉันร้องให้แทบตายที่หลานชายติดทหารเกณฑ์ เพราะสถานการณ์ทาง 3 จังหวัดมันรุ่นแรงเหลือเกิน ย่ากลัวว่าน้องจะต้องกลับมาปฏิบัติหน้าที่ใน3 จังหวัด  แต่ฉันและพี่สาวดีใจแทบตายที่น้องติดทหารเพราะเราคิดว่าอย่างน้อยการเป็นทหารมันน่าจะให้อะไรดีๆกลับเขากลับมาบ้างเพราะน้องเรียนยังไม่ได้จบม.6เลยด้วยซ้ำน้องบอกว่าเรียนไม่ได้เรียนไม่ไหวจะขอเริ่มเรียนต่อปวช.ใหม่แต่ระหว่านั้น 1 ปีพ่อที่แท้จริงของเขากลับมารับให้ไปอยู่ด้วยอีกครั้งแล้วก็ไม่ยอมกลับมาส่ง เมื่อเขาเปิดรับสมัครนักเรียนปีการศึกษาใหม่มันก็ทำให้เขาพลาดโอกาสที่จะเรียนไปอีกปี พอน้องกลับมาก็ไม่มีอะไรทำเพื่อนจึงเป็นสิ่งเดียวที่อยู่ด้วยที่เขาเข้าได้ และน้องก็ลืมเรื่องที่จะเรียนต่อไปเลยจนเขาติดทหารเกณฑ์นี้แหละ

พฤศจิกายน2552 น้องบอกว่าเขาปลดจาการเป็นทหารเกณฑ์แล้วจะได้กลับมาอยู่บ้านแล้วเขาจะกลับมาหางานทำแต่ก็วันที่วันที่ 1 พฤศจิกายน 2552 อีกนั้นแหละ เวลาประมาณ10.00 น. น้องก็โทรกลับมาบอกฉันว่า "โดนตำรวจจับ" ฉันรู้ได้ทันที่เลยว่าเขาโดนจับเรื่องอะไร  ตำรวจพบของกลางที่น้องเป็นยาแก้ไอ 50 ขวด กับ อันฟาโซแลม อีก160 เม็ด (แต่ฉันก็ไม่ค่อยเข้าใจหรอกว่าอันหลังนั้นมันคืออะไร)

คำพูดแรกที่ฉันพูดกลับไปเมื่อน้องโทรมาบอกก็คือ "มันเกินกำลังที่พี่จะช่วยได้ เดียวจะให้คุยกับแม่นะ"  แม่กลับมาแม่โทรหาน้องทราบเรื่องทุกอย่าง แม่พูดคำพูดเดิมๆที่เคยบ่น เคยว่าพร้อมกับร้องให้แล้วบอกว่า..จะไม่ไปช่วย จะไม่ไปประกันตัวเรื่องนี้กับความผิดครั้งนี้ แต่ถ้าลูกเจ็บไข้ไม่สบาย แม่จะไปทันทีให้ลูกอยู่ไปก่อนแต่วันไหนที่พ้นโทษออกมาแล้วก็กลับมา... และแม่ก็ทำจริงๆ   ตกกลางคืนน้องโทรกลับมาหาฉันอีกครั้งบอกว่าพรุ่งนี้เขาจะย้ายตัวไปฝากขังที่ไหนแล้วก็ไม่รู้จำไม่ได้พร้อมกับคำถามที่ฉันเองก็ไม่กล้าตอบ "จะไม่มีใครมาช่วยจริงๆ"  ใช้คะฉันเองก็ไม่อยากไปช่วยน้องหรอก ฉันอยากจะปล่อยให้น้องได้รู้จักสำนึกดูบ้างกับสิ่งที่เขาทำว่าเมื่อเกิดเรื่องขึ้นมาเพื่อนช่วยเขาไม่ได้ทุกเรื่องหรอก วันที่น้องโทรมาบอกว่าจะต้องไปขึ้นศาลวันแรกเราก็ไม่ได้ไปวันนั้นทั้งวันฉันไม่พกโทรศัพท์เพราะกลัวน้องจะโทรหา  ฉันไม่อยากได้ยินเสียงน้องฉันยังไม่อยากไปช่วยน้อง ก็บอกแล้วไงคะว่าอยากให้เขารู้จักสำนึกและได้รับโทษที่เขาทำทุกครั้งที่น้องโทรมาฉันก็แค่บอกว่า

 "อดทนไปก่อนนะไม่มีใครทิ้งน้องแต่พี่ช่วยไม่ได้จริงๆ พี่มีกำลังไม่ มันเกินกำลังพี่แล้วเข้าใจพี่นะ" 

"อืม..."เป็นเพียงคำพูดสั้นที่น้องตอบกลับมา

เป็นครั้งแรกคะที่ฉันต้องหลังน้ำตาให้กับน้องชายนอกไส้ของตัวเองฉันไม่รู้นะว่าฉันทำอย่างนั้นมันถูกหรือเปล่าฉันปล่อยให้น้องชายตัวเองเข้าไปนอนในห้องขังทั้งๆที่ฉันและพี่สาวก็พอหาทางช่วยน้องได้โดยไม่ต้องขอร้องแม่เลยแต่เราสองคนไม่ทำ

หลังจากนั้นอีก2 วัน วันที่ 5 พฤศจิกายน 2552  ฉัน พี่สาว พี่เขยและน้าเราไปเยี่ยมน้องที่เรือนจำ (ไปโดยที่ไม่ได้บอกให้ทุกคนที่บ้านรู้)ไปถึงเขาให้เรากรอกเอกสารว่าต้องการจะมาเยี่ยมใครชื่ออะไร มากันกี่คนแล้วเจ้าหน้าทีเขาก็ให้กระดาษกลับมาแผ่นหนึ่ง เขาเขียนระบุว่ารอบที่ 11 ช่องที่ 5แต่ตอนนี้พึ่งได้แค่รอบที่ 9 ฉันคงต้องนั่งรออีกสักพัก

ฉันเห็นคนที่ไปเยี่ยมถือของไปเต็มเลยทั้งข้าวขนม น้ำ นม ตอนแรกฉันก็ไม่เข้าใจว่าเขาเอามาทำไม แต่พอนั่งรอไปได้สักพักฉันก็เริ่มเรียนรู้ว่าเขาเอามาเยี่ยมผู้ต้องขังที่อยู่ข้างใน  พอถึงรอบที่ 10เกือบจะถึงรอบของตัวเองฉันก็ไปซื้อกาแฟเย็นมาแก้วหนึ่งเพื่อจะเอาไปฝากน้อง

"รอบที่11" เสียงประกาศของเจ้าหน้าที่ถึงเวลาที่พวกเราจะได้เข้าไปแล้วพวกเรามองหาช่องที่5 พอน้องเห็นพวกเรา 4 คนก็รีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาทันที  ฉันได้เห็นรอยยิ้มของของผู้ชายคนหนึ่งรอยยิ้มแห่งความหวัง น้ารีบวิ่งไปคว้าโทรศัพท์แล้วพูดกับน้องทันทีต่อด้วยพี่สาวของ แล้วฉัน แต่ฉันก็ไม่ได้พูดอะไรกับน้องหรอก ฉันได้แต่จ้องหน้าน้อง ตาของน้องแดงระเรื่อฉันรู้ความหมายของแวดตาน้องดีว่าน้องต้องการจะพูดอะไร แต่ฉันก็ไม่ได้นำพา แล้วฉันก็ปล่อยให้น้องคุยกับพี่สาวปล่อยให้เขาสั่งสอนกันเองแล้วสักพักเจ้าหน้าที่ก็บอกว่าหมดเวลาเยี่ยมพร้อมกับตัดสัญญาณโทรศัพท์ทันที

ตอนนี้น้องเป็นแค่นักโทษฝากขังยังไม่ได้นักโทษที่ติดคุกจริงๆ เพราะศาลยังไม่ได้ตัดต้องรอขึ้นศาลอีกครั้งรอคำตัดสินของ ว่ามันจะเป็นยังไง ว่าจะต้องเสียปรับแค่ไหน

จากที่ไปสอบถามเจ้าหน้าที่ดูของกลางที่น้องมีตำรวจว่ามันไม่ได้มากเท่าไรหรอกถ้าจะรอเสียค่าปรับก็แค่ประมาณหกเจ็ดพันประมาณนั้น แต่ถ้าจะประกันก็ประมาณ 250,000 หรือถ้าเราไม่จ่ายค่าปรับก็แค่ปล่อยให้เขาอยู่ในนั้นต่อไป

แต่พวกเราคงไม่ใจร้ายขนาดนั้นหรอกแค่ปล่อยให้อยู่ในห้องขังสิบกว่าวันน้องก็คงสำนึกถึงความผิดของตัวเองแล้วแหละ เขาคงรู้แล้วแหละว่าความคะนองความสนุกมันอยู่กับเราไม่นานหรอกถ้าเราทำในสิ่งที่ไม่ดี เพื่อนไม่ใช้ทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตถึงเพื่อนจะรักจะดีกับเราขนาดไหนบางสิ่งบางอย่างมันก็เกินกำลังที่เพื่อนจะช่วยได้เหมือนกัน เพื่อนอาจจะร่วมเสียใจทุกข์ใจกับเราส่งข้าวส่งน้ำให้เรากินได้เมื่ออยู่ในห้องขังแต่เขาไม่ได้เข้าไปอยู่ในห้องขังนั่งเสพความทุกกับเราหรอก จำไว้นะคะทุกชีวิตที่กำลังจะทำอะไรแบบน้องชายฉันดูชีวิตน้องชายฉันเป็นตัวอย่าง สุดท้ายมันเป็นยังไง

ฉันเขาใจดีว่าน้องทำไปทำไม ฉันรู้ว่าน้องทำไปเพื่ออะไร ครั้งหนึ่งในชีวิตการเป็นวัยรุ่นความคะนอง ความอยากรู้ความอยากลอกมันมีอยู่ในจิตสำนึกของวัยรุ่นทุกคน ฉันรู้ว่าทำไมเพื่อนจึงสำคัญกับน้องขนาดนั้นเพราะเพื่อเข้าใจน้องมากที่สุด เพื่อให้ในสิ่งที่น้องต้องการได้ เพราะแม่กับยายไม่ใช้วัยรุ่น จึงไม่เข้าใจน้องไม่รู้วิธีพูดกับน้อง ไม่รู้วิธีปฏิบัติกับน้องว่าควรจะทำยังไง น้องมีปมด้อยไม่มีพ่อไม่มีแม่ แม่กับยายก็ชอบเอาปมด้อยของน้องมาพูดมาสั่งสอนให้เขาสำนึกในการกระทำที่ไม่ดีเหมือนเป็นการตอกย้ำน้อง

ดังนั้นทุกสิ่งที่เกิดขึ้นฉันไม่ได้โทษน้องคนเดียว ฉันโทษฉันโทษสภาพแวดล้อมทุกอย่างที่อยู่รอบตัว พี่สาว เพื่อนและรวมทั้งตัวน้องเองด้วยที่ไม่รู้จักคิด ไม่รู้จักเลือกเสพเลือกกระทำในสิ่งที่ดี ฉันโทษพ่อ แม่ ยาย ที่รู้จักแต่จะพูด เลี้ยงดูอบรมสั่งสอนในสิ่งที่ดีแต่ไม่ถูกวิธี ฉันโทษตัวเองทั้งๆที่เข้าใจน้องดีว่าต้องการอะไร ทำไปทำไมแต่ฉันไม่คิดที่จะปฏิบัติให้ออกมาเป็นรูปปธรรมให้น้องได้เห็นได้รับรู้เพียงเพราะฉันไม่อยากจะมีปัญหากับผู้ใหญ่   

 สุดท้ายนี้ฉันแค่อยากจะบอกว่า....ทุกคนมีโอกาสทำผิดพลาดกันได้ทั้งนั้นแหละคะ ของเพียงแค่โอกาสให้เขาได้เริ่มต้นใหม่อีกสักครั้งแต่ก่อนที่จะปล่อยให้เขาเริ่มต้นใหม่ ก็ขอมอบบทเรียนจาการกระทำของเขา ให้เขาได้มีโอกาสได้เรียนรู้มันให้เต็มที่สักครั้งเถอะ (แต่...ตอนนี้ฉันยังไม่รู้เลยว่าจะเอาตัวน้องออกมาได้ยังไงดี พี่สาวก็ไม่อยู่ไม่รู้จะไปปรึกษาใคร แต่ที่แน่ๆฉันต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อให้น้องได้มีโอกาสออกมาแก้ตัว ออกมาเริ่มต้นชีวิตใหม่อีกครั้ง เพราะยังไงลึกๆแล้วฉันไม่อยาให้น้องตัวเองนอนในคุกหรอก ไม่อยากเลยแม้สักวินาทีเดียว แต่น้องทำผิดมันก็ต้องให้เขาได้ลิ้มรสดูบ้าง)